برایت گل می آورم

 

و با تو در اتاقی که به رنگ چشم هایت بود، می مانم

 

تو مثل بنفشه خوشبختی من، آرام خواهی ماند

 

تو را گریان نخواهم کرد

 

میخک هایی که دور از باغ

 

در زندان گل های زیبای تو می میرند، می دانند

 

من...تکرار یک تنهایی ام

 

در چشم هایی که تمام چشم ها را دوست دارد...

 

«شهید آوینی»